لَا يَمْلِكُونَ . . . : آنها ذره‌اى را در آسمان‌ها و زمين مالك نيستند و براى آنها در خلقت و حفظ و تدبير آسمان‌ها و زمين شركتى نيست و هرگز براى خدا از آنها ( بت‌ها ، ملائكه ) در تقدير و تدبير جهان هستى ياور و ظهيرى نباشد . ( آيهء 23 ) وَ لَاتَنفَعُ الشَّفعَةُ عِندَه‌ُو إِلَّا لِمَنْ أَذِنَ لَه‌ُو حَتَّى إِذَا فُزّعَ عَن قُلُوبِهِمْ قَالُواْ مَاذَا قَالَ رَبُّكُمْ قَالُواْ الْحَقَّ وَ هُوَ الْعَلِىُّ الْكَبِيرُ لغت : فُزّع ماضى مجهول از باب تفعيل است و در اين جا به معنى بر طرف شدن و زايل شدن فزع و ترس از قلب‌هاى آنان است . تفسير : چون مشركان مىپنداشتند كه فرشتگان و بت‌ها و غيره آنها را شفاعت مىكنند در رد آنها مىفرمايد : شفاعت كردن و مورد شفاعت واقع شدن نزد خداوند در آن روز سودى نمىبخشد جز براى كسى كه خدا به او اذن دهد و يا جز براى كسى كه به او اذن داده شده باشد كه شفاعت كند يا مورد شفاعت قرار گيرد ، و گنهكاران در آن روز در وحشت‌اند كه مبادا شفاعت در بارهء آنها مقبول نشود و شافعان هم در ترس هستند كه مبادا شفاعتشان مقبول نباشد . خلاصه اين كه شفاعت‌كننده و شفاعت‌شده هر دو نگران و منتظر هستند تا اين كه اذن شفاعت داده مىشود و فزع و وحشت از دل‌هاى آنها زايل مىگردد . شفاعت شوندگان به شافعان گويند پروردگارتان دربارهء شفاعت چه گفت ؟ در جواب گويند : سخن حق و راست و درست گفت و اذن شفاعت داد و او و الا و بزرگ و برتر و بزرگوارتر است . ( آيهء 24 ) قُلْ مَن يَرْزُقُكُم مّنَ السَّموَ تِ وَ الْأَرْضِ قُلِ اللَّهُ وَ إِنَّآ أَوْ إِيَّاكُمْ لَعَلَى هُدًى أَوْ فِى ضَللٍ مُّبِينٍ